Nie ustawiam. Nie reżyseruję.

„Mateusz nie robi zdjęć - on zapamiętuje twoje drżenie rąk przed pierwszym spojrzeniem, twoje ciche łzy wzruszenia i to, jak twój partner ściska twoją dłoń sekundę przed 'tak'. Skończyło się na tym, że dostaliśmy sto kadrów, na których nasza miłość wygląda jak w najbardziej kruchym, prawdziwym filmie. Żadne 'uśmiech, proszę', żadne udawanie. Po prostu czułość uchwycona w ułamkach sekund. Chcesz wiedzieć, jak to jest być widzianym? Weź MBielski."

„Jest coś takiego u Mateusza - po pięciu minutach nie pamiętasz, że masz kogoś z obiektywem. Dzięki niemu nie pozowaliśmy, tylko żyliśmy swoim dniem. A on? Wciąż gdzieś był, ale tak dyskretnie, że dopiero przy zdjęciach dotarło do nas: 'o kurczę, on był wszędzie tam, gdzie działo się coś ważnego'. Żadnego poczucia obserwacji, żadnego skrępowania. Nawet jeśli średnio ogarniasz bycie przed kamerą – z nim nagle stajesz się sobą. I uwierz mi, to działa."

„Myśleliśmy, że szukamy fotografa. Znaleźliśmy kogoś, kto pomógł w planie dnia, podrzucił milion drobnych tipów o organizacji i nigdy nie powiedział 'to nie mój problem'. A w dniu ślubu? Mateusz był jak cień, który nagle pojawiał się, by poprawić ci welon, zawiązać krawat albo złapać ujęcie mamy, zanim się rozpłacze. Po weselu usłyszeliśmy: 'nigdzie go nie było widać'. No był był wszędzie. I to jest właśnie jego pomocność - nie nachalna, ale ratująca tyłki na każdym kroku."

„Umówmy się: każdy fotograf powie, że robi piękne zdjęcia. Ale kiedy Ty przysłałeś nam folder? Oglądaliśmy je chyba z dziesięć razy, a zakończyliśmy o 4 rano. Każde jest jeszcze ładniejsze od poprzedniego. Kolory? Prawdziwe i ciepłe. A te detale? Zbliżenie naszych obrączek prawie mnie rozkleiło. Ani jednego zdjęcia do wyrzucenia. Dostać taką perfekcję - ale naturalną, nie na siłę? Nie wiemy, jak to robisz. Ale dziękujemy."